Á Svandís að segja af sér?

Hverslags þvæla er eiginlega í gangi varðandi þetta risastóra Svandísar-Urriðafossmál? Mér finnst virðulegasta fólk bara rugla út í eitt.

Í fyrsta lagi situr Svandís ekki á þingi í umboði VG eins og margir tala um. Þessu var m.a. haldið  fram í Silfrinu (13.2.2011) og í máli stjórnmálafræðings (sic!) í síðdegisútvarpinu (14.2.2011). VG á heiðurinn af því að stilla henni upp til kjörs í Alþingiskosningum en Svandís situr að sjálfsögðu á þingi í umboði kjósenda VG. Framgangsmátinn við val á ráðherrum eftir því sem ég best veit þannig að flokksformaðurinn tilnefnir ráðherra og þingflokkurinn samþykkir eða synjar. Það má því etv segja að flokkformenn eða þingflokkar beri ábyrgð á ráðherrum en um ráðherraábyrgð fer annars að lögum. 

Í öðru lagi er varla hægt að gera það að ástæðu til afsagnar ráðherra að hann sé ekki óskeikull um það hvað felist í og hvernig eigi að túlka lög sem ágreiningur er um. Í því tilfelli sem hér um ræðir hefur ráðherra lagt annan skilning í viðkomandi lög en hæstiréttur gerir að lokum. Það má reikna með að ráðherrann hafi sótt lagaskilning sinn til starfsmanna ráðuneytisins og etv út fyrir ráðuneytið líka og komist að þeirri niðurstöðu að tilhögun við gerð aðalskipulagsins sem um ræðir hefði verið ábótavant. Ef lög væru alltaf auðskilin og aldrei kæmu upp álitamál varðandi túlkun þeirra þá þyrfti enga dómstóla. Ef ágreiningur er um túlkun laga þá ber að láta dómsstóla skera úr. Það var gert varðandi þetta tiltekna aðalskipulag. 

Í þriðja lagi hefur ekki verið sýnt framá að ákvörðun ráðherra um að synja hluta aðalskipulagsins staðfestingar hafi valdið töfum á framkvæmdum í sveitarfélaginu þrátt fyrir yfirlýsingar um það. Og þó ákvörðun ráðherra hefði valdið töfum þá fór hún hárrétta leið með málið, - lét dómsstóla skera úr um lagaóvissu. 

 

Vildu láta ávíta ráðherra

Falskar forsendur hæstaréttar

Miðað við það sem ég heyri í fréttum (hef ekki lesið dóminn) hefur hæstiréttur ógilt kosningarnar til stjórnlagaþings á fölskum forsendum.

1. Það er óumdeilt að kjörkassarnir voru ekki opnaðir af óviðkomandi þó ekki væri á þeim hengilás. Að ógilda kosningar vegna atvika sem hefðu getað átt sér stað er svipað og að grafa lifandi mann sem lenti í lífshættulegu slysi en varð ekki meint af því að hann hefði getað dáið.
2. Skilrúmin milli borða kjósenda voru nægjanlega há og það var ekki hægt að sjá hvað maðurinn á næsta borði var að bardúsa. Prufið að skrifa fjögurra stafa tölu með blýanti á hvítan pappír og lesa hana í svipaðri fjarlægð og var á milli borða. Það sést bara ljósgrár ógreinilegu blettur. Til þess að lesa kjörseðil næsta manns þyrfti að standa yfir manninum og einbeita sér að lestrinum. Auk þess var kjördeildin opin og auðvelt fyrir starfsmenn (og kjósendur sjálfa) að fylgjast með því að menn væru ekki að skipta sér af kosningu annarra.
3. Þó etv sé fræðilega mögulegt að rekja kjörseðla til einstaklinga þá er algjörlega útí hött að hægt sé að gera það nema það sé fyrirfram skipulagt og að sá sem hefur áhuga á að  gera það sé búinn að útvega sér tiltölulega flókinn tæknibúnað til að lesa seðlana með. Engar getgátur eru uppi um að slíkt hafi átt er stað né heldur að tæknibúnaður landskjörstjórnar hafi verið notaður til þess.
4. Það skiptir engu máli hvort kjörseðillinn var brotinn saman eða ekki. Það var ekki hægt að lesa á hann og jafnvel þó það hefði verið hægt á tilviljanakenndan hátt var það ekki nægjanlegt til að vinna uppúr því þekkingu sem gæti nýst einhverjum. 

Mér skilst að hæstiréttur hafi lagt saman ofangreind atriði og etv einhver fleiri og komist að því að samanlagt verði þau til þess að ógilda þurfti kosninguna. Þetta er algjörlega út í hött. Svona vinnubrögð eiga ekki við hérna. Það er alveg sama hvort þú étur eina græna baun eða tíu grænar baunir. Etv finnst þér grænar baunir ekki góðar en þær eru ekki eitraðar og þær drepa þig ekki. Allt annað er uppi á teningnum þegar um eitraða pillur er að ræða. Þú lifir kannski af að éta eina eða tvær en steindrepst ef þú étur tíu. 

 

 Í Kastljósi í gær (25. feb) bar kærandinn Skapti ógildinguna saman við það að keyra yfir gatnamót á rauðu ljósi.  Það væri sama sektin hvort sem þú gerir það um miðja nótt þegar aðrir eru ekki á ferðinni eða um háumferðartíma.  En sektin er bara einskonar áminning til viðkomandi einstaklings um að fara eftir settum reglum næst og reglan er sett til þess að afstýra miklu tjóni sem getur orðið á eignum og heilsu þeirra sem nota gatnakerfið ef ekki er farið eftir reglunum. 

 

Þannig átti hæstiréttur að meðhöndla framkvæmd stjórnlagaþingskosningarnar. Veita áminningu en þar sem engan sakaði  og lýðræðið (umferðarreglurnar) var ekki í hættu vegna klaufaskapar við framkvæmd þessara kosninga sem aldrei verða endurteknar átti að láta kyrrt liggja. Það er ekki einu sinni um það að ræða að gera betur næst því kosningarnar voru einstakar. Ekki nema hæstarétti hafi tekist að gera stjórnlagaþingskosningar að árlegum viðburði með þjóðinni.

 

Ég vil að þeir sem þegar hafa verið kosnir á stjórnlagaþing setjist á stjórnlagaþing og geri tillögu að nýrri stjórnarskrá hvernig sem það verður útfært. 

 

Stjórnlagaþingskosning ógild

Blöndalslög

Atvinnubílsjóri fékk sér duglega i staupinu, settist uppí vel merktan leigubíl sinn og ók af stað. Ekki leið á löngu þar til fótgangandi kona varð á vegi hans. Hún veifaði og vildi greinilega að hann stöðvaði bílinn. Kallinn (atvinnubílsjórinn) stöðvaði bílinn og þegar konan var kominn í aftursætið og búin að nefna heimilisfang setti hann gjaldmælinn á og ók af stað. Eftir skamma stund keyrði kallinn á vegg og olli konunni óbætanlegu tjóni en slapp sjálfur ómeiddur.

Kallinn var fullur, konan vissi ekki af því og gjaldmælirinn sýndi kr. 1750.

Samkvæmt Blöndalslögum myndi örkumluð konan verða þvinguð til að greiða bílstjóranum upphæðina sem gjaldmælirinn sýndi, með vöxtum og vaxtavöxtum, en kallinn gæti hafið akstur eins og ekkert hefði í skorist strax og konan hefði greitt fyrir viðgerð bílsins.

Ráðherrar báru ábyrgð

Magma og heillum horfin Samfylking

 Úr stofnskrá Samfylkingarinnar samþ. 2000:

"Samfylkingin telur að sameiginlegar auðlindir Íslendinga, svo sem nytjastofnar sjávar og orkan í fallvötnum og á jarðhitasvæðum, skuli vera ævarandi þjóðareign. Eðlilegt endurgjald fyrir afnot af þeim á að renna til þjóðarinnar."

Úr stjórnmálaályktun Samfylkingarinnar 2007:

"Samfylkingin vill að þjóðareign á sameiginlegum auðlindum verði bundin í stjórnarskrá."

Úr stjórnmálaályktun Samfylkingarinnar 2009:

"Nauðsynlegt er að breyta stjórnarskrá til að tryggja þjóðareign á sameiginlegum auðlindum..." 

Úr stefnuræðu formanns Samfylkingarinnar á landsfundi 2009:

"Við leggjum mikla áherslu á að ákvæði um þjóðareign á auðlindum verði sett í stjórnarskrá og að þannig verði komið í veg fyrir að eignarhald okkar mikilvægustu auðlinda lendi í einkaeign fárra."

Úr samstarfsyfirlýsingu Samfylkingar og VG 2009: 

"Standa þarf vörð um sameign þjóðarinnar á náttúruauðlindum sínum."

Miðað við samantektina hér að ofan myndu sumir halda að stefna Samfylkingarinnar í auðlindamálum væri nokkuð skýr. Margir myndu líka halda að þegar Samfylkingin er í stjórnarsamstarfi með flokki sem í aðalatriðum hefur sömu afstöðu til eignarhalds á auðlindum þá sé öllu óhætt.  Staðreyndin er hinsvegar sú að forystumenn Samfylkingarinnar virðast handónýtir þegar kemur því að varðveita eða að koma auðlindunum í þjóðareign.

Þegar alþjóðleg risafyrirtæki eru að sölsa undir sig auðlindir þá beita þau gjarnan málflutningi sem byggist á því "að enn sé ekkert ákveðið, að eingöngu sé um könnun að ræða, að það sé nægur tími til að gera athugasemdir" o.s.frv. Um leið eru hinsvegar settir frestir og bundnar dagsetningar og fyrr en varir er orðið allt of seint að hafa skoðun á málinu. Mér finnst eins og stjórnvöld hafi beitt almenning svipuðum aðferðum varðandi þetta Magma mál. Í 4 ár hefur okkur verið sagt að ekkert væri að óttast og að stjórnvöld hefðu fullan rétt til að koma að málinu á síðari stigum.

Það er ömurlegt að þurfa nú að hlusta á fulltrúa Magma endurtaka í sífellu að stjórnvöld hafi haft ótal tækifæri til að hafa áhrif á og/eða koma í veg fyrir þessa samninga en nú sé það um seinan.

Miðað við kynningu á þessum samningi sem ég hlustaði á í Grindavík í fyrra þá er hann ein svívirða frá upphafi til enda. Sjálfbær nýting auðlindanna er ekki tryggð, tímalengdin jafngildir nánast sölu á auðlindunum og endurgjaldið fyrir afnotin er svo lágt að engu tali tekur.

Hvað þýðir eiginlega þjóðareign? Á þjóðareign við um það þegar hlutafélög á markaði eða lífeyrissjóðir eiga auðlindir. Ég held ekki og dæmin sýna að hvorugt gengur upp. Við þurftum að fara gegnum ansi erfiða atburðarás til að átta okkur á þessu enda var þetta ein af kennisetningum útrásarapanna og þeirra stjórnmálaafla sem deildu völdum með þeim. En getur þjóðareign átt við um eign sem er í eigu fámenns sveitarfélags? Nei.  Þjóðareign þýðir bara þjóðareign, eign sem öll þjóðin á, ber ábyrgð á og nýtur arðs af ef svo vill til.

 

 

Styðja ekki ríkisstjórnina

Almannarómur og innantómur áróður

   Í BNA eru repúblikhanar að ganga af göflunum yfir velgengni og vinsældum Obama. Ekkert er þeim heilagt í baráttunni gegn honum og hans málefnum. Frammámenn meðal fyrrnefndra hana taka þátt í skrípaleik um það hvort Obama sé í raun Bandaríkjamaður, hvort óhætt sé að leyfa honum að flytja ávarp fyrir skólabörn og nú síðast var gjammað frammí þegar hann ávarpaði sameinað þing.  Við erum að vísu vön frammíköllum vanstilltra og lítt þroskaðra þingmanna en mér skilst að þetta hafi ALDREI gerst áður þar vestra. Og þingmaðurinn sem braut hefðina er um þessar mundir þjóðhetja hægri öfgamanna á meðan æ fleiri eru farnir að nefna rasisma sem undirrót að öllu saman. Víst er um það að þingmaðurinn Wilson (sem gjammaði) á sér skrautlega  fortíð í rasisma.

 Hér heima hefur stjórnarandstaðan í þinginu haft hæst og þar eiga margir skrautlega fortíð líka. Ég hef reyndar haldið því fram að sumir á þeim bænum muni hljóta stöðu grunaðra í komandi uppgjöri. Málflutningur þeirra hefur varla verið frambærilegur og meira að segja persónuníð hafa ekki vafist fyrir þeim.  En þeir hafa hrakist úr einu horni í annað og nú heitir það að Jóhanna sé horfin. Og öfugt við það sem var fyrr í sumar, þegar stjórnarandstaðan taldi Jóhönnu og Steingrím varla opna munninn nema það væri til stórtjóns fyrir land og þjóð, þá á það að vera hið versta mál að þau skuli ekki standa daglangt á torgum úti núna. 

En almenningur í landinu sér gegnum þetta. Það sýnir skoðanakönnunin sem er efni moggafréttarinnar sem er tilefni þessa pistils. Þótt þau skötuhjúin moki viku eftir viku og mánuð eftir mánuð skítinn sem xD og xF skildu eftir sig og að skítaverk séu alls ekki vinsælust verka, þá bera þau bæði höfuð og herðar yfir aðra forystumenn stjórnmálanna.  Ég held að það sé m.a. vegna þess að  þjóðin veit að þau hafa enga hugsjón aðra en að vinn henni vel. Það er hægt að treysta þeim.

Hversu mikils virði er það á þessum tímum?

Steingrímur nýtur mest trausts

Sóley átti daginn

Það var kraftur í ræðu Sóleyjar. Það er ekkert nýtt en sakar ekki að geta þess.

Borgarstýran var lélegust. Hún hélt því aftur og aftur fram að hún ætti engra annarra kosta völ. Það væru engir aðriri leikir í stöðunni. Hún yrði að gera þetta svona og gera þetta núna. Þetta væri bara allst ekki á hennar valdi. Þetta væri allt saman einhverri vondri eftirlitsstofnun úti í bæ aðkenna.

Óskar viðurkennir þó að hann telur rétt að gera þetta og finnst hann gera fínan samning. 

Það finnst mér ekki. Ég held að þessi eign sé miklu meira virði. Það breytir ekki því að mesta ódæðisverkið verður unnið suður í Reykjanesbæ af fyrrverandi borgarstjóra okkar Reykvíkinga Árna Sigfússyni og félögum hans. Hann mun í kjölfar sölu OR selja Magma einkarétt á nýtingu mestallrar orku á Reykjanesi. Fyrir lágt kaupverð, gegn hlægilega (eða er það grátlega) lágu árlegu gjaldi (30 milljónir) en með fulltingi meirihlutans í Reykjavík. 

Það verður erfitt að reisa þessa þjóð við ef menn byrja á að afhenda væntanlegan auðlindaarð okkar og næstu 2-4 kynslóða til innrásarvíkinga í boði xD.

Heitt og rafmagnað í Ráðhúsinu

Ingólfstorg: Ég mótmæli

Í raun er það nokkuð merkilegt og talsvert mikil tilviljun að þetta torg skuli vera til. Allstórt torg í miðjum miðbæ Reykjavíkur sem er umlukið um 100 ára gömlum húsum á þrjá vegu. Mér telst til að elsta húsið sé frá 1881 og það yngsta frá 1920. Þá er ekki tekið tillit til seinnitíma breytinga og viðbóta. Ein tilviljunin er að ekki skúli hafa verið byggt á suðurhluta torgsins eftir að Hótel Ísland brann 1944, en hótelið stóð þar sem lengi var kallað Hallærisplan. Á norðurhluta torgsins ver rekin leigubílastöð, Bifreiðastöð Steindórs, allt þar til Ingólfstorg var formlega opnað 1993.

Torgið stóð einnig að mestu af sér  "stórhuga" skipulagsbreytingar og uppbyggingu í miðbænum um 1930 og aftur á 7. áratug síðustu aldar. Á fyrra tímabilinu var t.d. elsti hluti Landsímahússins byggður, Hótel Borg, Nathan og Olsen húsið (Reykjavíkur Apótek) og húsið sem Café Paris er í. Á síðara tímabilinu var m.a byggt við Landssímahúsið og byggðar neðstu 2 hæðirnar á Miðbæjarmarkaðnum (Aðalstræti 9). Moggahúsið var byggt 1955 eftir skipulagi sem gerði ráðfyrir að farið yrði með stóra jarþýtu á Grjótaþorp og Suðurgötu og að lagt yrði breiðstræti sunnan Landssímahússins, norðan Alþingishússins og Dómkirkjunnar og upp Amtmansstíg. Hús Iðnaðarmanna við Hallveigarstíg var byggt eftir sama skipulagi.

Ingólfstorg hefur þá sérstöðu að út úr því opnast margar götur og að gömlu húsin ná inní allar þessar götur. Meðal þeirra húsa sem við upplifum frá torginu er t.d. elsta hús Reykjavíkur frá 1770. Margir þekkja erlendis frá þá tilfinningu að vera á gömlu torgi með spennandi götur í allar áttir. Frá Ingólfstorgi er aðeins steinsnar uppí Grjóraþorp, útí Hlaðvarpa og Gróf og inná Austurvöll. Margt af því sem okkur er kærast í Borginni er líka í næsta nágernni. Landnámssýningin, Alþingishúsið og Dómkirkjan, Tjörnin og Tjarnarbakkarnir. Ég er þess full viss að í náinni framtíð munum við gera torgið upp og bæta það. Þangað til a.m.k. megum við ekki missa einn einast fercentimeter af því. 

 Eftirfarandi tölvupóst sendi ég skipulagsyfirvöldum 7. september s.l:

Ég leyfi mér hér með að mótmæla í heild tillögu sem merkt er Vallarstræti, breyting á deiliskipulagi, síðast breytt 26. maí 2009. Í sjónrænu samhengi er útirýmið sameign allra vegfarenda. Það er opinbert rými sem varðar bæði þá sem eiga lögvarðra hagsmuna að gæta, t.d. vegna nýtingar á eða verndunar eigna, og þá sem nota rýmið til útivistar eða eiga þar leið um. Borgaryfirvöld á hverjum tíma viðurkenna þetta í reynd með því að verja hundruðum milljóna árlega í fegrun og viðhald á þessu rými.

1. Ég mótmæli því að Borgarland sé á þennan máta afhent framkvæmdaraðila. Land er takmörkuð auðlind og miðborgarland ætti aldrei að afhenda þriðja aðila nema víðtæk samstaða sé um að mikilsverð verðmæti komi á móti. Um það er ekki að ræða í þessu tilviki heldur eru framkvæmdaraðila látin eftir mikil umhverfisverðmæti að auki.

2. Ég mótmæli því hvernig sjónræn tengsl til húsanna við Aðalstræti 10 og 12 eru rofin og húsin, einkum Aðalstræti 10, í reynd færð út af Ingólfstorgi.

3. Ég mótmæli því hvernig Vallarstræti 4 og Aðalstræti 7 eru færð inn á Ingólfstorg eins og það er í dag.

4. Ég mótmæli því hvernig Vallarstræti er framlengt og gert að sólarlausu skuggasundi meira og minna til einkaafnota fyrir framkvæmdaraðilann. Um leið verður tengingin við Víkurtorg að mestu leyti marklaus.

5. Ég mótmæli hæð og umfangi þeirra húsa sem áætlað er að byggja sunnan við Ingólfstorg samkvæmt tillögunni.

6. Ég mótmæli stóraukinni skuggamyndun á Ingólfstorgi sem rýrir gildi þess til útivistar verulega.

7. Ég mótmæli því hvernig fyrirhugað er að minnka Ingólfstorg.

8. Ég mótmæli því hvernig fyrirhugað er að byggja fimm hæða hús strax aftan við Thorvaldsenstræti 2.

9. Ég mótmæli greinargerðinni á blaði nr. 1 sem að miklu leyti er innihaldslaust gaspur í þessu samhengi.

Ég get þó tekið undir ýmislegt af því sem ýjað er að í gr. 3 í greinargerðinni og sem kemur fram í tillögum að breyttu deiliskipulagi fyrir Ingólfastorg og er að því ég best veit óskylt tillögunni að skipulagi við Vallarstræti. Það er hins vegar dálítið öfugsnúið og ótrúverðugt ef Borgaryfirvöld gera sér grein fyrir að æskilegt sé að styrkja torgið til útivistar og samkomuhalds annar vegar en byrja á því að rýra stórlega þessi sömu gæði hins vegar.

Virðingarfyllst,

Guðlaugur Gauti Jónsson

 

Hér eru mjög fínar myndir Sturlu Snorrasonar frá Ingólfstogi og víðar

Öflugir fjölmiðlar óskast

Fyrr í sumar setti hið enska Daily Telegraph allt á annan endann í Englandi með því að birta leynilegar upplýsingar um misnotkun enskra þingmanna á endurgreiðslusjóðum þingsins. Ráðherrar sögðu af sér í kippum og þingmenn ýmist hættu eða lýstu því yfir að þeir myndu ekki gefa kost á sér í næstu kosningum. Brown varð amk í tvígang undir í umræðum um málið í þinginu og varð jafnoft að endurskoða og endurhanna þær ráðstafanir sem hann hygðist beita sér fyrir til að koma í veg fyrir að svona lagað gæti endurtekið sig. Forsætisnefnd þingsins varð sér til skammar þegar hún hugðist bregðast við með því að láta rannsaka hver hefði lekið en hvarf frá því vegna almennra og háværra mótmæla pressunnar, bloggheima og almennings.

Mér dettur þetta í hug núna þegar sú undarlega staða er komin upp að einum fjölmiðli hefur verið bannað að fjalla um lánabók Kaupþings frá því í fyrra haust, sem er öllum heiminum aðgengileg á netinu. Öðrum fjölmiðlum, þmt hinni útvarps- og sjónvarpsstöðinni,  netmiðlunum, dagblöðunum, bloggurum og reyndar almenningi öllum hefur ekki verið bannað að fjalla um þessar upplýsingar.

Ég átti hálfpartinn von á að fréttastofa Bylgjunnar myndi veita fréttamönnum RÚV aðgang að stöðinni til að flytja þær fréttir sem þeir hefðu ella flutt í eigin miðli. Ekki gekk það eftir. Ég vona enn að á þriðjudaginn fái þeir fasta dálka á besta stað í dagblöðunum til hins sama. Það hlýtur að standa bæði pressunni og frétta- og blaðamönnum nærri að verja tjáningarfrelsi og jafnræði til síðasta blóðdropa. Umfjöllun þeirra miðla sem eru virkir á þessari mestu ferða- og sukkhelgi ársins er þó ekki í þeim anda. Með samtakamætti miðlanna mætti í raun brjóta lögbannið á bak aftur í þágu tjáningarfrelsis.

Því miður eigum við ekki jafn öfluga fjölmiðla og Bretar. Einmitt þessa dagana, þegar lánabókinni er varpað eins og logandi kyndli í langþurra sinu, þá er Kastljós í fríi, Silfrið í fríi og Kompás hefur verið kæfður. Dagblöðin og netmiðlarnir minna stundum á gömlu flokksblöðin. Þau höfðu þrátt fyrir marga ókosti þann kost að maður vissi í stórum  dráttum hvaða sjónarmiða og hagsmuna þau þurftu að gæta. Nú láta flest dagblöðin og netmiðlarnir eins og þau séu frjáls og óháð, það þykir flottast, og tala bara óbeint fyrir stefnu eigenda sinna og aðstandenda. En það er erfitt að treysta þeim og flestir gæta þeir hagsmuna eigenda sinna þegar á reynir og það eru einmitt sömu aðilarnir sem settu okkur á hausinn. 

 Mörg blogg eru geysi öflug og reyndar svo mörg að ég treysti mér ekki til að reyna að telja þau upp. Þó get ég ekki stillt mig um að nefna Silfrið hans Egils sem hefur um árabil verið mjög öflugt. Egill nýtur þess að honum er treyst og margir verða til að senda honum frábært efni sem hann birtir okkur hinum. Þá á Lára Hanna mikið lof skilið fyrir að halda saman líklegasta og ólíklegasta efni fyrir okkur og á Tíðarandanum er hægt að fá yfirlit á einum stað yfir margt af því sem er verið að skrifa þá og þá stundina. Og svo er það Fésið.

Í heild er auðvitað miklu miklu meira efni í bloggheimum en hjá pressunni og í ljósvakamiðlum samanlagt og líklega birtist ekkert í blöðunum sem ekki hefur áður birst á bloggi. En blöð og ljósvakamiðlar hafa að mörgu leyti mikið forskot á bloggmiðla. Í bloggheimum er umræðan tiltölulega ómarkviss og efnið liggur oft hér og þar í bútum hjá mörgum aðilum og fólk les það á misjöfnum tímum og ekki sem heild. Þetta á að miklu leyti við um netmiðlana líka og það er erfitt að ræða efni sem mikill minnihluti manna þekkir á einhverjum tilteknum tíma. Í blöðum og í ljósvakamiðlum er efnið hinsvegar tekið saman, birt sem skipuleg heild og meðtekið af lesendum/áheyrendum á svipuðum tíma dagsins. Þetta er efnið sem rætt er á kaffistofum og í heitum pottum því það þekkja það allir.

 Þessa stundina er ástandið þannig að það er búið að kippa þeim fjölmiðli sem bæði er öflugasti fjölmiðill landsins og sá fjölmiðill sem flestir treysta út úr umræðunni um lánbók Kaupþings. Fréttatímar RÚV og Spegillinn munu ekki flytja fréttir af henni eða af efni sem þar kemur fram. Þar verður ekki fjallað um það hvernig Kaupþing var tilbúið að lána milljarða fúlgur til félaga sem að þeirra eigin mati voru mjög áhættusöm, lána milljarða til félaga gegn veði í eigin hlutabréfum og lána til félaga gegn litlum sem engum veðum eins og í tilfelli Skúla Þorvaldssonar. RÚV mun ekki flytja fréttir af því að líklega hefur Kaupþing lánað skildum aðilum hærri upphæðir en það mátt að lögum og með tilliti til eiginfjárstöðu Kaupþings sjálfs.

Er það nokkur furða að við þessar aðstæður taki menn eftir því að tveir synir sýslumannsins í Reykjavík, Rúnars Guðjónssonar, sem úrskurðaði lögbannið á RÚV, séu Frosti Reyr Rúnarsson, fyrrum forstöðumaður og kúlulánsþegi hjá Kaupþingi og Guðjón Rúnarsson, forstöðumaður Samtaka fjármálafyrirtækja. Þetta er algjörlega magnað!

 
 

Algjört gegnsæi

Fyrst og fremst erlendir aðilar, - óbindandi tilboðshugmyndir, - vill ekki segja hversu mörg tilboð.

 Allt uppá borðinu og gegnsætt á þessum bæ eins og vanalega. 

Erlendir bjóða í HS Orku

Reykásar og rökfærslur

Guðni Th. segir frá því í Hruninu (bls. 144) að nokkrir starfsmenn FME hafi þegið rauðvín í áramótagjöf frá Kaupþingi og talið að það hefði verið ofurviðkvæmni að þiggja ekki þessar saklausu gjafir sem hefðu verið innan eðlilegra marka og þær gætu ekki flokkast sem mútur. Ekki kemur fram hvort hver stafsmaður þáði eina flösku eða kannske einn kassa enda skiptir það ekki máli. Svona var kúltúrinn hjá FME. 

Valtýr Sig sér ekki að hann geti verið vanhæfur þótt sonur hans sé forstjóri eins þeirra félaga sem mun koma oft og mikið við sögu við rannsókn bankanna. Þegar fréttamaður spyr hann hvort það muni ekki koma til hans kasta að ákvarða hvað skuli gera við mál sem verður vísað til embættis hans frá t.d. FME og varðar Kaupþing eða fyrirtæki sonarins, þá vefst honum tunga um tönn. 

Ættbogi Ragnars Reykáss er æði fjölmennur og áhrifamikill og teygir arma sína um allt íslenska þjóðfélagið. Nú um stundir einbeita þeir sér mjög í umræðum um Icesavemál og svo í árásum á Sigríði nokkra Benediktsdóttur. Konan sú situr í Rannsóknarnefnd Alþingis og hefur, að mati Reykásanna sem m.a. stjórnuðu rauðvínsklúbbi FME, unnið sér til vanhæfis að segja í almennum orðum frá framvindu mála á Íslandi í viðtali við skólablað í BNA. Ég las greinina og sýndist aðeins sagt frá málum sem eru á allra vitorði.

Marbara marbara áttar sig ekkáessu!